Streszczenie

Przedstawiony materiał na temat szczepień przeciwkrztuścowych, polskich danych epidemiologicznych dotyczących krztuśca i metod leczenia tej choroby został zebrany w celu umożliwienia zainteresowanym osobom podjęcia świadomej decyzji w kwestii szczepień przeciwko krztuścowi. Czytanie portalu ułatwia Spis Treści.

Literatura medyczna przedstawiona na tym portalu dostarcza dowodów na następujące wnioski:

  • epidemia krztuśca i wysoka liczba zgonów i powikłań w Polsce w latach 50. XX wieku wynikała bezpośrednio z czynników społeczno-ekonomicznych tamtego okresu, wraz z poprawą tych czynników, poprawą skuteczności leczenia ciężkich przypadków i wprowadzeniem skutecznych terapii infekcji wtórnych liczba zgonów i komplikacji zmniejszała się bez udziału szczepień,
  • faktyczna liczba zachorowań wśród dzieci na krztusiec przed 1960 rokiem była zbliżona do faktycznej liczby powszechnych zachorowań na odrę, dane epidemiologiczne dotyczące liczby zarejestrowanych zachorowań w okresie przed masowymi szczepieniami były wielokrotnie zaniżone,
  • wprowadzone w 1960 roku masowe szczepienia szczepionkami pełnokomórkowymi u dzieci poniżej 12 miesiąca życia spowodowały spadek liczby zachorowań wśród dzieci w wieku przedszkolnym,
  • wzrost rejestrowanej zachorowalności rozpoczął się już w latach 90., za główne przyczyny tego zjawiska uważa się wzrost liczby wykonywanych testów, zwiększoną świadomość choroby w starszych grupach wiekowych, relatywnie niską skuteczność szczepień i krótki czas utrzymywania się poszczepiennego uodpornienia, genetyczną mutację bakterii,
  • wzrost rejestrowanej zachorowalności błędnie interpretowany jest obecnie jako „powrót krztuśca”,
  • równie błędny jest pogląd, że garstka nieszczepionych dzieci odpowiedzialna jest za wzrost liczby zachorowań na krztusiec,
  • wstępne dane o obecnej faktycznej zachorowalności na krztusiec w Polsce mówią o ponad 70-krotnym niedoszacowaniu oficjalnych danych epidemiologicznych, szczególnie w starszych grupach wiekowych,
  • skuteczność szczepionek przeciwkrztuścowych pełnokomórkowych (DTP) szacowana jest na 71 – 85% w okresie 3-5 lat od ostatniego szczepienia, szczepionki acelularne (DTaP) wykazują trochę niższą skuteczność, jednak ww wyniki mogą być zawyżone na skutek błędu percepcji osób zaangażowanych w badania kliniczne,
  • zbiorowa odporność przeciwko krztuścowi i całkowite przerwanie transmisji tej bakterii nie jest możliwe do osiągnięcia m.in. ze względu na zmiany w odpowiedzi immunologicznej wywołane przez szczepienia u szczepionych osób, które skutkują atypowymi zachorowaniami a nawet osłabieniem eliminacji zarazka przy kolejnych infekcjach,
  • Polska jest jednym z niewielu krajów stosujących nadal preparaty pełnokomórkowe DTP (firmy Biomed) pomimo dostępności preparatów acelularnych DTaP.  Większość krajów rozwiniętych zrezygnowała z preparatów pełnokomórkowych z korzyścią dla bezpieczeństwa szczepionych dzieci,
  • obecna kampania wprowadzania dawek przypominających we wszystkich grupach wiekowych włącznie z kobietami w I trymestrze ciąży jest jednym wielkim eksperymentem,
  • obecne rekomendacje poddawania antybiotykoterapii wszystkich chorujących i wszystkich osób z bliskiego kontaktu nie mają żadnych podstaw naukowych, a nawet stoją w sprzeczności z wieloma publikacjami na ten temat,
  • na zakończenie … brak wiedzy o chorobach zakaźnych i niedbanie o zdrowie i  układ immunologiczny dziecka od momentu jego poczęcia to wielka nieodpowiedzialność niezależnie od decyzji dotyczących szczepień.

Zrozumienie wszystkich powyższych wniosków wymaga wnikliwego przestudiowania materiałów zgromadzonych na podstronach tego portalu. Zachęcam do lektury, weryfikacji, przemyśleń i własnych wniosków.